• یکشنبه، ۱۹ مرداد ۱۳۹۹
  • الأحد، 19 ذو الحجة 1441
  • Sunday, 9 August 2020

اگر انسان در دوران جوانى بميرد اگر گناهى كرده باشد يا مال به گردن او باشد، آيا بخشيده میشود يا خير؟

اگر انسان در دوران جوانى بميرد اگر گناهى كرده باشد يا مال به گردن او باشد، آيا بخشيده میشود يا خير؟

پاسخ : گناهان به سه بخش تقسيم مى‏شود

1. گناهى كه شخص مرتكب آن گردد و در همين دنيا مورد تنبيه واقع شود، مثل اينكه حد شرعى بر او از طرف حاكم شرع جارى گردد ديگر در قيامت به سبب همين گناه مورد عذاب الهى قرار نمى‏گيرد، زيرا به فرموده امام على‏ عليه السلام خداوند متعال مهربان‏تر و بزرگوارتر از آن است كه بنده ‏اى را دو مرتبه به شكنجه خود مبتلا سازد.[1]

2. گناهى كه قابل آمرزش نيست و آن عبارت از ظلم و ستمگرى برخى از بندگان نسبت به بعضى ديگر آنها است، مولاى متقيان امام على‏ عليه السلام مى‏ فرمايد كه خداوند قسم ياد كرده كه از گناه هيچ ستمگرى كه بر ديگرى ستم كند نمى‏گذرد، ولو اين كه دستى به دست ديگر ستم نمايد و يا به ظلم دست ديگر را مسح نمايد. [2]

3. گناهانى كه ممكن است آمرزيده شود و ممكن است آمرزيده نشود. و آن گناهانى است كه خداوند پرده بر آنها افكنده و آن را از چشم ديگران مخفى نموده و گناهكار نيز موفق به توبه شده حالا ممكن است توبه او مورد قبول واقع شده باشد و ممكن است مورد قبول واقع نگردد. گناهكار در اين صورت هم هراسان و هم اميدوار است، يعنى بين خوف و رجا قرار دارد.

بنابراين فرقي بين جوان و پير نيست ولكن از يك جهت تفاوت وجود دارد. و آن اين كه چون سن بلوغ فكرى و عقلانى چهل سالگى است و انسان در اين سن به كمال عقل مى‏رسد اگر گناه نمايد به سختى مورد عفو الهى قرار مى‏گيرد. در روايات آمده است: «شيطان دستش را به صورت كسانى كه به چهل سالگى مى‏رسد و از گناه توبه نكنند مى ‏كشد و مى‏گويد: پدرم فداى چهره‏اى كه هرگز رستگار نمى‏ شود».[3]

از ابن عباس روايت شده است «من اتى عليه الاربعون سنة فلم يغلب خيره شره، فليتجهز الى النار»،[4] هر كس چهل سال بر او بگذرد و نيكى او بر بديش غالب نگردد آماده آتش جهنم باشد.

انسان بايد سعى كند مرتكب هيچ گناهى نگردد و چون گناه كردن و به اميد بخشش بودن مانند آن است كه انسان خانه ‏اش را آتش بزند به اميد اين كه آتش نشانى آن را خاموش خواهد نمود بديهى است كه اين عمل دور از خرد است، در هر حال انسان نبايد مأيوس از رحمت حق تعالى باشد كه اين خود گناهى ديگر است. و همچنين نبايد نسبت به اعمال اندكى كه انجام مى‏ دهد عجب و غرور او را فرار گيرد.

غره مشو كه مركب مردان مرد را * در سنگلاخ باديه پى‏ ها بريده ‏اند

نوميد هم مباش كه مردان جرعه نوش * ناگاه به يك ترانه به منزل رسيده ‏اند

پاورقي

[1] حقايق در اخلاق و سير و سلوك، فيض كاشانى، ص 559، انتشارات علميه اسلاميه.

[2] همان.

[3] تفسير روح المعانى، الوسى، ج 29، ص 17، اداره الطباعة المنيريه مصر.

[4] همان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code