• سه شنبه، ۱۲ مرداد ۱۴۰۰
  • الثلاثاء، 24 ذو الحجة 1442
  • Tuesday, 3 August 2021

پرسش : اگر كسى مى تواند در ماه مبارك رمضان روزه بگيرد اما عمداً يك روز، روزه را بخورد تكليفش چيست؟ اگر از لحاظ بدنى به گونه اى است كه نمى تواند روزه بگيرد تكليفش چيست؟

پرسش : اگر كسى مى تواند در ماه مبارك رمضان روزه بگيرد اما عمداً يك روز، روزه را بخورد تكليفش چيست؟ اگر از لحاظ بدنى به گونه اى است كه نمى تواند روزه بگيرد تكليفش چيست؟

“پاسخ : از نظر فقه شيعه، اگر كسى چيزى را كه روزه را باطل می ‏كند عمداً انجام دهد، در صورتى كه می ‏دانسته آن كار روزه را باطل می ‏كند، قضا و كفاره بر او واجب است. [1] كسى كه كفاره روزه ماه رمضان بر او واجب است بايد يك بنده آزاد كند يا دو ماه روزه بگيرد كه سى و يك روز آن را بايد پى در پى روزه بگيرد و اگر بقيه آن پى در پى نباشد اشكال ندارد؛ يا شصت فقير را سير كند؛ يا به هر كدام يك مد طعام (گندم يا جو و مانند اينها) كه تقريباً ده سير است بدهد. چنانچه برايش ممكن نباشد مخير است بين اين كه هجده روز، روزه بگيرد، يا اين كه هر چند مدتى كه می ‏تواند به فقرا طعام بدهد و اگر نتواند طعام بدهد؛ بايد استغفار كند؛ اگر چه يك مرتبه بگويد: استغفراللَّه. احتياط واجب آن است كه هر وقت بتواند، بايد كفاره بدهد. [2] كسى كه به واسطه پيرى نمی ‏تواند روزه بگيرد يا به واسطه مرض، روزه گرفتن براى او مشقت دارد يا زنى كه زاييدن او نزديك است و روزه براى حملش ضرر دارد و زنى كه بچه شير می ‏دهد و شير او كم است، روزه گرفتن بر او واجب نيست، و بايد براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهد. [3] فرقه ‏هاى مختلف اهل‏ تسنن در اين باره چند نظريه دارند از جمله حنيفه معتقد است اگر كسى چيزى در روزه ماه رمضان عمداً بخورد، موجب قضا و كفاره می ‏شود [4] به شرطى كه آن شخص مكلّف، نيت روزه آن روز را كرده باشد. در غير اين صورت، كفاره بر آن واجب نيست. [5] مالكيه هم معتقد است قضا و كفاره واجب است. [6] حنابله و شافعيه معتقدند كفاره ندارد و فقط قضا واجب می ‏شود. [7]
اگر از لحاظ بدنى نمی ‏تواند روزه بگيرد مثلا مريض است و می ‏ترسد كه اگر روزه بگيرد بيمارى‏اش بيشتر ‏شود يا ديرتر سلامتى را به دست ‏آورد يا روزه گرفتن موجب مشقت شديد ‏شود، بنابر مذاهب شافعيه و حنفيه و مالكيه جايز است افطار كند و بنابر مذهب حنابله، افطار سنت است و روزه گرفتن در اين حالات مكروه است؛ اما اگر بترسد كه روزه موجب هلاكت يا ضرر شديد شود، به گونه‏ اى كه ممكن است يكى از حواسش را از دست بدهد؛ در اين صورت افطار واجب است و روزه گرفتن به اتفاق مذاهب چهار گانه اهل‏سنّت حرام است.”

[1] توضيح المسائل آية اللَّه فاضل لنكرانى، مسئله 1725.
[2] همان، مسئله 1727 و 1728.
[3] همان، مسئله 1794 ،1793 ،1792 ،1790.
[4] الفقه المسير على المذاهب الامام ابى حنيفه، جمع و تأليف: شيخ الرحمان الهدوى، قسم العبادات، ص 221، انتشارات شيخ الاسلام احمد جامع.
[5] الفقه على المذاهب الاربعه، عبدالرحمن الجزيرى، چاپ بيروت، انتشارات دارالكتب العلميه، ج 1، ص 509.
[6] همان، ج 2، ص 511.
[7] همان، ص 515 – 516، ص 519 – 520.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code